Ding #23: Evalueer wat je in de afgelopen tijd hebt geleerd

Hèhè, daar zijn we dan! Alles gedaan, alles ingehaald, nu nog een evaluatie.
Waar te beginnen?
Ik lees de lijn waarlangs ik zou kunnen lopen: wat waren mijn favoriete Dingen, wat heeft het leerprogramma met mij en de organisatie waar ik werk "gedaan", welke Dingen hebben mij onverwachts verrast, wat kan er gedaan worden om 23 Dingen te verbeteren en of ik de zin wil afmaken: "23 Dingen was voor mij..."

In de hoop dat dit 'mijn kortste stukje ooit' zal worden, ga ik het hoe en waarom van de Dingen niet nog eens bespreken, dat is genoeg aan bod geweest in de Dingen zoals gepost. Laat ik me beperken tot een paar lijstjes als samenvatting.
Dingen die van of  door de cursus mijn favoriete werden:
- Google Docs
- Wiki's (maken)
- WorldCat
- LibraryThing
Dingen die ik (deels) al kende, maar mij onderweg aangenaam hebben verrast:
- Google Maps&Docs
- Aquabrowser
- Wiki's
Dingen die meevielen:
- RSS
- Blogger
Dingen die tegenvielen:
- Flickr
- Delicious
Dingen die zijn zoals ze zijn:
- YouTube
Dingen die ik laat voor wat ze zijn:
- Instant Messaging
Dingen waar ik een mening over had of ben gaan hebben:
- Schrijf over jouw visie op Web 2.0
- Online muziek luisteren
- Bibliotheek 2.0 en de toekomst van bibliotheken
Dingen waar ik nog niet over uit ben:
- online plaatjes bewerken
- Twitter
Dingen waarmee ik zeker vaker en/of verder ga werken:
- Google Maps&Docs
- zelf Wiki's maken
- WorldCat
- LibraryThing (onder voorbehoud, waarschijnlijk wordt dat na mijn pensioen)

Ondanks dat ik er wel tegenop zag een tweede blog te moeten gaan bijhouden, vond ik het wel leuk dat ik nu daadwerkelijk heb kunnen merken wat het verschil is tussen Wordpress (waar ik al bekend mee was) en Blogger (waar ik veel mensen over gehoord had).
Wat ik al een beetje vermoedde kwam uit. Voor beide is wat te zeggen, wat de één juist zo fijn heeft (linkje testen bij Blogger) heeft de ander niet en andersom (lekker grote, mooie foto's uploaden alleen bij Wordpress). Dat Blogger volledig in het Nederlands is werkt natuurlijk heel lekker, maar bij Wordpress schiet het tenminste weer lekker op als je met één knop een link naar een andere site onder een plaatje kan leggen en dat niet, zoals in Blogger, moet inmetselen in de html-code.
Mijn droom is dan ook ooit een mooie kruising te krijgen van Wordpress en Blogger, met het beste van beide. Tot die tijd blijf ik toch maar zitten waar ik zit.

Wat betreft het proces was het leuk om het er met collega's over te kunnen hebben en waren de reacties van coach Hans ook altijd erg fijn en betrokken, waarvoor mijn grote dank!

Aandachtspuntje voor de cursus vind ik wel de tijdsdruk. Afgezien van mijn persoonlijke vertraging, denk ik ook dat één week tussen de dingen niet genoeg is om je er goed in te verdiepen.
Ik merkte gaandeweg als ik, of iemand, hulp/uitleg vroeg aan de cursisten van de vorige lichting hoe die iets voor elkaar hadden gekregen, hoorde je in 9 van de 10 gevallen: 'ik heb het wel gedaan, maar heb geen idee meer hoe.'
Dat neem je niemand kwalijk - ik denk dat het mij net zo zal vergaan, met de dingen die ik deze cursus voor het eerst gedaan heb - maar ik vrees dat je dat krijgt als je geen tijd hebt gekregen je de materie eigen te maken. Dan beklijft het niet. Dat vind ik heel jammer. En daarbij is dat ook geen antwoord waarmee je bij de klanten kan aankomen. Dus ik zou zeggen, één Ding per keer en er minstens twee weken tussen (één om te ontdekken/spelen, één om het je eigen te maken en je er echt in te verdiepen).
Hiermee samenhangend, maar meer gevoelsmatig van aard, wringt het concept 'verplicht spelen' voor mij een beetje.

Wel vind ik het leuk wat bewuster bezig geweest te zijn met wat is 2.0, de mogelijkheden die daarbij komen kijken en daardoor bewuster te kiezen waar wel en waar niet aan mee te doen.
Hierdoor leerde ik over mezelf dat ik toch wat meer 1.0 ben dan ik dacht. Ik hou er van om nieuwe dingen te leren. Dat iemand me uitlegt hoe iets moet, dat ik het daarna ook kan en er daarna zelf verder mee kan gaan.
Soms miste ik die praktische uitleg tijdens de cursus. Gelukkig was coach Hans een bereidwillige vraagbaak en ben blij met de tips die ik van hem kreeg.
Maar goed, over het geheel genomen ben ik wel blij dat ik de cursus heb kunnen doen en een aantal nieuwe, handige dingen heb kunnen leren, voor zowel privé als voor op het werk in de bibliotheek.
Ook zal ik hierbij meteen maar toegeven dat ik dankzij 23 Dingen Lee Le Fever met zijn uitleg in 'plain English' voorgoed in mijn hart gesloten heb.

Tot slot, 23 Dingen was voor mij: een tijdrovend, doch niet onnuttig karwei!
't Is nu genoeg, nee geen ge-maar,
't is nu af, 't is nu:

Ding #22: Bieb 2.0 en de toekomst van bibliotheken

Bieb 2.0, ga d'r maar aan staan!
Wat betreft de toekomst van de bibliotheek - de toekomst van de gehele culturele sector - is er tegenwoordig genoeg om je zorgen over te maken.

Ik juich de plannen en dromen toe die er zijn om de krachten te bundelen op landelijk niveau. Eén catalogus, alle bibliotheken gezamenlijk samenwerken, het liefst alles zo toegankelijk maken voor de klant dat hij met één pas (één helder tarief) bij alle bibliotheken terecht kan. Zou dat niet heel klantvriendelijk zijn?
Deze manier van 'alles delen' (lekker 2.0) zie ik wel zitten. Heb wel mijn vraagtekens bij hoe ver je hierin moet gaan, bv. ten aanzien van dat iedereen overal in mag gaan zitten rommelen. Ik vind dat je je kwaliteit wel moet behouden, je reputatie van 'informatie professional' niet te grabbel moet gooien en je juist daarin moet onderscheiden van de rest.
Ook denk ik dat je voor/in de toekomst als bibliotheek moet gaan inspringen op het feit dan mensen nu teveel aan informatie en mogelijkheden over zich heen krijgt.
Alles is altijd een golfbeweging, dat is even leuk (net als verdwalen, maar we hebben het ook druk-druk-druk), straks wil men weer minder en alles gerichter. Dan moet je als bibliotheek klaar staan daarvoor en niet nog bezig zijn achter de vorige trend aan te lopen.
De bibliotheek kan helpen een filter en een gids te zijn in het efficiënt zoeken en vinden, en dit naar wens te laten verlopen. Zowel digitaal als fysiek.
Wie nog verdwalen wil, komt met Google ruimschoots aan zijn trekken, de bibliotheek moet laten zien dat het ook anders kan.

In één van die manifesten lees ik over 'een trendspotter moeten zijn', goede en snelle beslissingen nemen in de bibliotheek'. Het is een mooi voornemen, maar ik ben bang dat het voor de praktijk niet altijd heel reëel is. Nu nog niet.
Ik wil niet cynisch gaan doen, maar dat ik op Wikipedia bovenaan het artikel over Library 2.0 lees:

This article may require cleanup to meet Wikipedia's quality standards. Please improve this article if you can. The talk page may contain suggestions. (June 2008)

Dat vind ik dan verontrustend illustratief voor mijn gevoel dat de bibliotheek, zoals het nu is, nog niet goed in staat is snel mee te gaan in de huidige ontwikkelingen.
Het lijkt misschien flauw, het lijkt een detail, maar als ik dan denk aan dat er over de hele wereld door bieb-medewerkers aan 23 Dingen wordt gedaan, er wordt geblogt, ik zie YouTube filmpjes met manifesten voorbij komen etc., dan moet er toch iemand zijn die deze pagina Wikipedia-waardig kan maken.
Ik zie wel onderaan in de kleine lettertjes dat de pagina voor het laatst is bijgewerkt op 18 juni 2011, maar Wiki zal dit bericht niet voor niets pontificaal bovenaan zetten en wie haalt het dan nog tot de kleine lettertjes onderaan?
Bekijk het bij dit soort dingen eens vanuit de klant of mogelijk andere geïnteresseerden van buitenaf die horen van deze term en zich er verder in willen verdiepen. Eén van de eerste dingen die men tegenwoordig raadpleegt is Wikipedia. Ik vrees dat zij niet erg geneigd zullen zijn nog verder te lezen met zo'n mededeling bovenaan.

Maar goed, ik ben niet pessimistisch en ik zie hoeveel er achter de schermen gebeurt om mee te gaan in alle ontwikkelingen en dat is op zich een goede zaak. Maar als ik kijk hoe het nu gaat, zie ik de bibliotheken eerder nog achter ontwikkelingen aanhollen, dan het voortouw te nemen. En dat is waarschijnlijk ook logisch, de bibliotheek als instituut is misschien te groot en te afhankelijk om om snelle beslissingen of veranderingen door te voeren, of om voorop te kunnen lopen. Het zo snel mogelijk inspelen op de vraag, door nieuwe ontwikkelingen, zal eerder aan de orde zijn.
Daarom denk ik dat die landelijke bundeling van krachten een mooie ontwikkeling voor de toekomst is.
Daarbij ben ik het erg eens met Jan de Klerk die zegt dat je de klant niet moet lastig vallen met de techniek en functionaliteit van deze ontwikkelingen achter de schermen, maar in uitstraling, gebruiksvriendelijkheid en - voeg ik er graag aan toe - goede communicatie naar de klant toe, je droom werkelijkheid moet maken.

Voordat er sprake kan zijn van 'goede en snelle beslissingen' zullen de bibliotheken eerst een goed huwelijk moeten hebben opgebouwd. Eerst écht alle bibliotheken aan die landelijke huisstijl en, zoals Jan Klerk ook verwoord in zijn droom: dat alle klanten met hun passen in elke willekeurige bibliotheek terecht kunnen (één pas for all). Pas als dat huwelijk is beslecht (en geconsumeerd?) zijn we wendbaar en klaar voor de snelle beslissingen.
Maar ja, iedereen weet net zo goed als ik hoe het kan gaan in een huwelijk, want tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren...

Ding # 21: Aquabrowser My Discoveries en andere sociale bibliotheekcatalogi

Hoera, dit kon wel eens een behoorlijk positief stukje worden! Zowel 'My Discoveries' (Aquabrowser) als Mijn WorldCat vond ik zeer de moeite waard om een eigen account voor aan te maken.
Het verwonderde mij meteen dat er bij My Discoveries al iemand was met dezelfde gebruikersnaam als ik, die ik juist zo zorgvuldig en uniek had gekozen (vond ik zelf).
Bleek, na enig 'speurwerk': dat was ik zelf! Helemaal vergeten dat ik me al eens had aangemeld via 'Landelijk Aanvragen', toen ik iets zocht en dat wilde 'bewaren', en dat toen al te hebben weggezet in een lijstje 'Reminders'. Tja...
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En zo had ik meteen de aangename ervaring van hoe prettig het is als al die dingen met elkaar verbonden zijn: één gebruikersnaam, één wachtwoord en klaar ben je. Heerlijk!

Ik kende de AB van de OBA, maar alleen van het snel iets opzoeken als je echt iets nodig hebt. Dan kom je niet toe aan het onderzoeken van wat er verder zoal mogelijk is, dus was voor mij de winst van deze oefening deze wat beter te leren gebruiken en kwam er daardoor achter dat het handiger is dan ik dacht.

Van de Aquabrowser vind ik het intuïtieve karakter erg leuk, al vind ik die verkeerde spelling erbij weer wat ver gaan en verwarrend zelfs (begreep die dingen namelijk nooit en kom er nu pas achter dat ze die verkeerde spelling er bewust in hebben opgenomen, maar als je dat niet weet...).
Dat je al die verschillende media (boeken, krantenartikelen, dvd's, etc.) bij elkaar krijgt in de lijst vind ik wel heel fijn en handig.
Heb een paar 'dingen' opgezocht en leuke 'dingen' ontdekt die ik graag wilde taggen en bewaren. De eerste 3 resultaten op mijn zoekopdracht 'dingen' waren meteen een schot in de roos. Dus daar gaan we verder niet lullig over doen. Maar in de bescheiden tijd die er was AB/My Discoveries verder uit te proberen stuitte ik op twee minpuntjes die even op wil werpen. In in de hoop op tips en dat het niet waar kan zijn dat dat niet kan.

Ik kwam een een artikel tegen, waar bij stond 'alleen in de bibliotheek in te zien' en daarbij was ineens de mogelijkheid ('knopje') tot 'taggen of bewaren' spoorloos verdwenen. Het kan toch niet waar zijn dat je alleen dingen kan bewaren die daadwerkelijk te lenen zijn bij de OBA? Je moet zo'n artikel toch ook kunnen bewaren in een lijst, zodat je het onthoudt om het ofwel daar later te gaan inzien, of het wellicht op een andere manier elders opsporen kan? Het leek niet te kunnen en zo was mijn eerste handgeschreven post-it al weer een feit.

Tweede dingetje wat ik onwaarschijnlijk vond was dat ik bij elk boek dat ik wilde bewaren alle tags opnieuw moest uitschrijven. Ik hoop maar dat ik iets over het hoofd heb gezien, het kan toch niet waar zijn dat je niet kunt kiezen uit je eigen lijstje met eerder aangemaakte tags. Want - maar laat ik het vooral bij mezelf houden - als je zo associatief en daardoor inconsequent met tags omgaat als ik, wordt het gauw een zooitje. En dat is voor mij nou juist de winst met dat digitaliseren.
Misschien heeft het ook met tijdgebrek te maken niet verder te kunnen zoeken waar het hem in zit of hoe het wel kan (want er moet ook een stukkie geschreven worden en het volgende ding staat alweer te trappelen!), maar goed, ik had het fijn (en logisch) gevonden als dat in één oogopslag duidelijk was geweest.
Mocht iemand weten hoe dat wel kan of dat het klopt dat dit niet mogelijk is: ik hoor het graag.

Wat dat 'taggen' betreft ben je bij WorldCat een stuk beter af: daar kan je wel kiezen uit je eigen lijstje. Mmm!
En niet alleen qua 'taggen' ben ik erg over WC (ja pardon, ik heb het niet bedacht, maar het is wellicht voor elke merknaam een aandachtspuntje om even van te voren na te denken over hoe je eventueel straks afgekort wordt) te spreken en kan nu goed het enthousiasme meevoelen van Edwin Mijnsbergen op Mijns Inziens.  WC is inderdaad een stuk completer en ik ervoer het als gebruiksvriendelijker bovendien. Ga hier zeker meer gebruik van maken.
In het bijzonder doordat ik bv. ontdekte dat toen ik een boek intikte dat ik gebruikte voor mijn schrijflessen, ik meteen kon zien dat het ook aanwezig was in de bibliotheek van de desbetreffende hogeschool in Breda waar ik die lessen gaf. Ik had dus niet in hun eigen catalogus hoeven speuren, die ik vrij onhandig en ongebruiksvriendelijk vond. Wonderlijk vond ik wel, dat in de lijst met bibliotheken Amstelland Bibliotheken niet voorkwam, maar dat was wel de bieb waar ik het had geleend. Iemand enig idee hoe dat kan?
Overigens superhandig hierbij dat je boeken kunt kopiëren van de ene lijst naar de andere.

Alleen heb ik af en toe met verbazing zitten lezen hoe WC communiceert met haar klant. Ik, in dit geval, maar het zal voor elke klant gelden die een account voor Mijn WorldCat aanmaakt en ik zou ze niet direct inschatten als het type dat op zijn achterhoofd is gevallen. Maar als je net je account hebt aangemaakt, dus voordat je iets hebt kunnen opslaan, verschijnt er in je profiel bijvoorbeeld:

Ik ben overigens wel blij dat ze niet meteen gaan zitten je-en en jij-en, maar toch... Ik wist dat ik geen enkele lijst aan het bekijken was, ik was net begonnen.
Ben je benieuwd naar wat je te zien krijgt bij 'Schrijf een beoordeling', krijg je eerst 4 verplichte velden waaronder de toevoeging:

Noem mij een tut, maar die 'nu u toch bezig bent' had voor mij niet gehoeven. Strikt genomen kan je natuurlijk prima zonder, maar als je er op staat, waarom niet 'als u wilt', of als je in diezelfde trant wilt blijven zou je nog eerder denken aan 'als u daar nu nog zin in heeft'. Maar goed.
Na deze kleine opwinding, in niet zo'n positieve zin, ga je natuurlijk naar 'Annuleren', want je hebt niets geschreven en wilt verder andere dingen onderzoeken.

Dan zegt WC op het volgende scherm:

Ja, het plaatje is wat klein, er staat dus: 'U heeft geen beoordelingen geschreven', maar goed, dat wist ik dus al.
Ik weet, het zijn geen 'major issues', ga er dus ook geen drama van maken, maar als je met taal bezig bent  (zoals bibliotheek-medewerkers, lezers, WC-gebruikers of combinatie daarvan zoals ik) springt het toch in het oog, dit soort zinnetjes. Het zal - ik hoop - een kwestie van wennen zijn.
Anderzijds, waarschijnlijk gauw verholpen, hoe eerder ik op volle kracht Mijn WC verder gebruik. Daarom maar gauw twee lijsten aangemaakt. De rest volgt, ten gepasten tijde.

Als laatste, het enige wat ik echt een beetje miste in WC waren de plaatjes van de boekomslagen, zoals zo mooi bij LibraryThing. Ik hoop dat ik gewoon een knopje/vinkje over het hoofd heb gezien en dat iemand me kan vertellen waar dat zit.
Het zou ook nog iets te maken kunnen hebben dat ik tot nu toe vooral oude, stoffige boeken heb gezocht (met 0 beoordelingen van anderen), maar eerder genoemd boek dat ik bij ons in Amstelland had geleend, had bij ons in de catalogus én in LibraryThing wel degelijk een omslagplaatje. Dus waarom hier niet, vraag ik me toch af.
Enige zoekactie die mij tot nu toe plaatjes heeft opgeleverd is 'Alice in Wonderland'.
Is dat toeval?

Ding #20: Muziek online beluisteren in een sociaal netwerk

Muziek... Als ik een cd gekocht heb, spreek ik altijd van 'mijn jaarlijkse cd'. Dat is niet helemaaaaal waar, maar om een beeld te geven van wat ik met muziek heb.
Vind het moeilijk iets te schrijven over muziek, want in combinatie met de computer heb ik er weinig mee: ik download nooit muziek, niet alleen omdat ik nog steeds in de veronderstelling leef dat het illegaal is en creatievelingen van hun brood beroof, maar ook omdat ik geen muziek aan wil tijdens het werken, dat vooral aan de computer gebeurt. (Gek eigenlijk: ik was geneigd te zeggen 'achter de computer', want volgens mij zeg je dat normaal gesproken automatisch zo, maar als ik achter de computer zou zitten, zat ik in een donker kastje, van waaruit ik niet eens bij mijn toetsenbord zou kunnen. Dan zou je ook nog kunnen zeggen: nee, we bedoelen eigenlijk het beeldscherm met 'achter de computer zitten', maar als ik achter mijn beeldscherm zou zitten, zat ik klem tussen het zwarte plastic van de achterkant waar niks te lezen valt en de muur waarvoor hij staat. Fascineert me, misschien een kwestie van perspectief, al ik heb nog nooit iemand horen zeggen: als ik voor mijn beeldscherm zit.)
O ja, muziek.

Hoe leuk, een USB-stick! Vaderdag kadootje?

Ik luister alleen naar de radio in de auto, dus ik zou niet gauw gebruik maken van diensten als Last.fm en Spotify. Heb genoten van Dijkshoorns column en vond het daardoor des te leuker om via de 23Dingen account een keer te kunnen kennismaken met Last.fm, zodat je nu weet waar men het dan over heeft. Heb wat muziek opgezocht, maar niet altijd met gewenst resultaat.
Het overzicht van sociale muzieknetwerken op 'Digimuziek' vond ik heel handig. Vooral als je er niet bekend mee bent zou je door de bomen het bos niet meer zien.
Op zich vond ik het ook nuttig kennis te nemen van het nieuwe fenomeen Spotify, al vond ik hiervan de discussie op 'Lifehacking' bij de reacties onder het artikel misschien nog het meest interessant. Helaas even verontrustend als interessant. Dat ook geldt voor wat ik las bovenaan het artikel rond de discussie hierover op Bibliotheek 2.0.
Eigenlijk zit ik me hier al een paar dagen over op te winden. Denk steeds, ik zal het wel niet snappen (heb het vraagstuk er waarschijnlijk  niet goed genoeg voor gevolgd), maar waarom willen 'wij' steeds dat de rechtenbarrière omtrent muziek wordt opgeheven? Zoals ik dus in menig discussie lees en ook het stukje van Bibliotheek 2.0 begint?
Is er dan niemand die zo denk als - of denkt aan! - Cees, de liedschrijver, die op Lifehacking over Spotify de volgende reactie gaf:

Cees 29 mei 2010 om 16.13u:

Jammer dat er hier ook weer van foute veronderstellingen wordt uitgegaan dat artiesten tevens de rechthebbenden zijn van de songs die ze zingen. Dat is zelfs heel vaak NIET het geval!
Artiesten verdienen hun geld met optreden, artiesten royalty’s, merchandise etc.
Liedschrijvers moeten hun geld verdienen met de royalty’s uit het gebruik van hun liedjes: cd, radio, tv, internet, betaalde downloads, etc.
Die geweldig “doordachte” acties voor het vrijgeven van auteursrecht zijn dus de doodsteek voor de liedschrijvers die niet zelf hun songs uitvoeren…
Wel eens aan gedacht?

Waarop Kees Romkes, auteur van het artikel en pleitbezorger van Spotify de volgende reactie geeft:

Kees Romkes (auteur) 29 mei 2010 om 20.21u:

@Cees: Nog niet over nagedacht, maar mijn eerste gedachte gaat dan wel naar hoe dat in zoveel branches gaat, waarom aan de handrem trekken als je weet dat dit soort innovaties blijven komen en door gaan ? Waarom niet omarmen en de kansen grijpen om bijv. communities te starten met muzikanten als tekstschrijvers ? Waarom niet meer kennis en talent delen ? Liedjes schrijven zal niet het enige zijn wat je meegekregen hebt en als je echt goed bent val je ook daar op. Het niveau, en dat is mijn mening, van de gemiddelde Nederlandse popmuziek is nou niet om over naar huis te schrijven… Uitwisseling en openheid van die songteksten zou hele mooie nieuwe muziek op kunnen leveren ! 

Kees had er nog niet over nagedacht. Kees wil wel graag voor niets op de eerste rij zitten (kan er niet eens meer een dubbeltje van af?). Kees wil uitwisseling en openheid. En wat wisselt Kees dan precies uit met Cees? Mag Cees straks elke avond bij Kees komen eten als hij geen droog brood meer verdient? Mag Cees straks in Kees zijn bedje komen slapen, als hij wegens faillissement zijn huis uit is gezet?
Hier komt mijn eufemistische 'verontrustend' vandaan. Het lijkt er op dat Kees goed past in het 'landschap' van onze huidige staatssecretaris van Cultuur, als hij zegt: Liedjes schrijven zal niet het enige zijn wat je meegekregen hebt en als je echt goed bent val je ook daar op.(m.a.w.: als je niet tot de top behoort, ga je maar wat anders doen), maar zo zie ik een kaalgeroofd landschap ontstaan, waarin de boer niet meer wil investeren in zaadjes en water, het alleen nog volplempt met onderhoudsvrije heesters, in wiens schaduw verder niets groeit. 

Met deze Zijlstra-mentaliteit zou ik niet graag geassocieerd worden, niet als persoon, niet als bibliotheek. Maar goed, nogmaals, ik zal het misschien niet goed begrijpen aangezien ik niet precies van de hoed en de rand weet, toch maak ik me hier wel druk en zorgen over. Zonder muziek op de achtergrond, dat wel.

Ding #19: Sociale Netwerken

Nu wil ik niet (weer) de digitale zuurpruim uithangen, maar sociale netwerken hebben mijn hart nog niet onverdeeld veroverd.
Ik zit op Facebook en LinkedIn, ooit zat ik even op Hyves (laten we het daar niet meer over hebben). Laat ik wel enthousiast beginnen!

LinkedIn vind ik heerlijk: fijn, goed en handig.Ik vind het prettig dat het vrij helder is wat voor soort netwerk het is: zakelijk. Niet super zakelijk, maar je zal er geen vakantiefoto's of priet-praatjes aantreffen. Wel bijvoorbeeld een blokje met de titels van de laatste posts van je blog (iig Wordpress) als je die hebt.
Jammer vind ik het dat er nu in de updates allerlei Twitter-berichten doorheen komen, dat zorgt wat mij betreft voor onnodige ruis. Dat kan uiteraard ook aan mijn soort contacten liggen, maar over het algemeen vind ik dat ze die beter op FB hadden kunnen achterlaten.
Voor bibliotheken zou het nuttig kunnen zijn te linken met collega's (ja, dan toch nog een open deur), maar wat ik een leuke toepassing én leuk voorbeeld om te noemen vind is de LinkedIn Group van het Ondernemend Programma van Amstelland Bibliotheken. Ik ben er onlangs voor uitgenodigd en heb dat graag geaccepteerd. Het is pas in februari dit jaar gestart, dus staat nog wat in de kinderschoenen, maar ik denk een heel goed voorbeeld voor als je meer met LinkedIn wilt doen als instelling of bedrijf. Het goede is ook dat je je hiermee buiten je eigen bieb-ledenbestand laat zien en daardoor kan het indirect ook wervend werken.

Facebook vind ik een heel ander verhaal. Persoonlijk blijf ik daar gemengde gevoelens bij houden en dat is niet alleen omdat ik nog steeds een beetje bang ben om ongevraagd ergens op een Poolse dating-site te belanden. Maar goed, dat mag geen excuus meer zijn, daar heb ik iets op gevonden:

Mijn FB profielfoto

De vraag blijft voor mij: wat wil je delen en wat niet? Wat wil je delen met wie? En hoeveel vrienden wil en kan je hebben?
Dat het vrienden maken ‘nog’ eenvoudiger zou gaan dan in het echte leven, volgens Rob z’n stukje, zie en ervaar ik eerder als nadeel dan als voordeel. Je kunt iig je vraagtekens zetten bij deze ‘winst’.
Ook zie ik heus een aantal voordelen van FB, zoals het makkelijk bereiken van een grote groep mensen/bekenden, dingen delen waarvan je denkt dat ze ook voor anderen interessant kunnen zijn (zo kreeg ik via FB deze week een aantal interessante artikelen en reacties te lezen sinds afgelopen vrijdag op de onthutsende berichten in de media omtrent de bezuinigingen op Cultuur) en je kan mensen terugvinden die je uit het oog verloren was (ook leuke mensen!).

Ik vind de ontwikkelingen omtrent FB/sociale media wel heel interessant om te volgen en dat doe ik ook vrij breed, maar ik voel me eerder een beschouwer dan een deelnemer.
Zo las ik nog niet zo lang geleden in HP De Tijd een artikel over de keerzijde: ‘Eenzaam op Facebook’ en heb ik de hele ontwikkeling, met 180graden omslag, van Stine Jensen ten aanzien van FB met veel belangstelling en bewondering gevolgd.
Stine Jensen, niet bepaald op haar achterhoofd gevallen (schrijfster/filosofe/etc.), was eerst (in 2007) nog openlijk ‘hooked aan Facebook’, zoals ze dat zelf zei, maar onlangs, tijdens de Maand van de Filosofie, waarvoor ze ook het essay schreef (over de waarde en intimiteit in tijden van Facebook, Geen Stijl en WikiLeaks), beleefde ze haar coming-out als kritische tegenstander, en doet er inmiddels niet meer aan mee. Wel heeft ze nog een paar tips voor de ‘achterblijvers’: 

Ik kan me wel vinden in de argumenten van Jensen en door al dit soort berichten te volgen heb ik het gevoel dat de kentering al heeft ingezet. Steeds meer mensen zijn de hoeveelheid zat en zoeken kleinere, overzichtelijkere wereldjes. ‘Asmallworld’ is daar een voorbeeld van.

Maar dan weg uit de privé-kant van FB. Afgelopen tijd gaf ik schrijfles op de kunstacademie (vandaar ook deze vertraagde posts), waarbij ik aan de 3e jaars les gaf in hoe jezelf en je werk te presenteren, met diverse schrijvende middelen, voor verschillende gelegenheden en doelgroepen.
docent: Volgende week gaan we het hebben over hoe jezelf te presenteren in de nieuwe- en sociale media.
student: Wat zijn nieuwe media?
docent: [met stomheid geslagen].
In beide 3e jaars groepen kreeg ik deze zelfde vraag. Als ik eentje niet had zien aankomen bij deze groep jonge mensen van zo 20-24 jaar, dan was het deze wel. Natuurlijk heb ik daarna keurig antwoord gegeven, maar het zette mij wel aan het denken. Ik dacht dat ik te maken had met de vleesgeworden generatie van wat wij, nog voor dat zij geboren waren, hebben betiteld als ‘nieuwe media’. En waarschijnlijk zat het hem daar precies in, schoot me in de auto op de terugweg te binnen: voor hun is het helemaal niet nieuw!
Maar daarbij sloeg me ook de schrik om het hart: ze lezen geen kranten, ze lezen geen vakliteratuur. Alles staat er vol mee, die term is niet meer weg te denken, iedereen die ik ken weet waarover ik het heb, behalve zij! Alles bij elkaar was even verhelderend als bedroevend.
Het is een heel typische generatie, deze grenzeloze generatie, die ik toch nog als jeugd beschouw - voorafgaand als jong volwassenen, daar ben ik een beetje van teruggekomen – maar ik ben mijn idealisme rond ‘de jeugd’ daardoor niet kwijt, om nog even te reageren op coach Hans (reactie Ding#14).
Ik denk dat je deze jonge mensen zeker nog mee of terug kan krijgen naar de bibliotheek, maar het vereist een heel andere aanpak, verdieping in hun denken en wereld.
Tijdens die les over ‘nieuwe- en sociale media viel het me op dat er maar weinig echt bezig zijn met sociale media’ en met de klassikale brainstorm bv. hoe FB in te zetten voor je werk kwam meer weerstand dan ik had verwacht. Ze zijn meer bezig met zichzelf en hun eigen werk. Wat er om hen heen gebeurt lijkt ze een stuk minder te interesseren. Nu kan dit ook typisch voor kunststudenten zijn, maar ook de overvloed aan informatie stond hen tegen, iets heel universeels.
Maar goed, ik ben niet pessimistisch, want als je ze een opdracht geeft er een plan voor te schrijven, komen daar toch verrassend leuke ideeën uit voort!

Wat FB en de bieb betreft: ik begreep niet goed wat Rob bedoelde (bij de uitleg) dat Facebook niet toestaat dat bedrijven of instellingen een FB-pagina hebben, want ik zie ze regelmatig.
En als ik de bieb was zou ik een voorbeeld nemen aan de HEMA: die heeft het superslim voor mekaar!
HEMA heeft ’n eigen FB-pagina (eigenlijk zelf twee) en vraagt haar publiek daar om hun meningen en mee te denken over nieuwe producten: hun mes snijdt daar aan meerdere kanten!
En als bieb zou ik het zeker op FB proberen. Als ik kijk naar de home-pagina van MySpace (suggestie uit Rob’s stukje) dan vind ik dat met al die foto’s van tiener-idolen, niet heel representatief.

Hoe belangrijk sociale media echt zullen zijn voor instellingen en bedrijven moet zichzelf, denk ik, nog gaan bewijzen. Alle begin is leuk en interessant, we moeten afwachten wat echt stand houd.
Laat ik jullie achter met een leuk filmpje, als je het al tot hier gebracht hebt (in dat geval: dankjewel&chapeau!).
Niet erg pro-Facebook, maar ja, je raadt het al, gevonden op… Facebook, en die dubbelheid, daar houd ik nou van!

Ding #18: LibraryThing

LibraryThing: hoe leuk, hoe handig!

Wat kan ik zeggen, elk woord dat me hierover te binnen schiet met betrekking tot het nut voor de bibliotheek voelt als een open deur.

Puur praktisch heb ik over deze 'tool' nog wel wat vragen en aantekeningen, maar misschien is dat ook iets wat zich zal uitwijzen als je echt de tijd hebt er langer mee te werken.
Zo vond ik het opvallend dat de catalogi die ik heb gebruikt, veelal de Kon.Bibliotheek en de Bol-Bruna, waar het Nederlandse schrijvers betrof, mijn zoekopdrachten niet konden vinden (ook de omslagen niet), terwijl ik van sommige wist dat ze ze zeker moesten hebben (Dijkshoorn en Immink, bijv.). En ja, ga je dan naar de Bol, zijn ze gewoon te koop. Ongeveer de helft van de lijst heb ik dus via handmatig importeren gedaan (dat dan eerst heel afschrikwekkend aangeeft dat je er 1u en 19 minuten op moet wachten in de 'wachtrij', maar wat uiteindelijk reuze meevalt en je met 10 à 15 minuten weer verder kunt).
Daardoor vraag je je soms wel af hoe handig het is als jij op jouw kennis van het aanbod of de Bol-voorraad moet afgaan en niet andersom. Tegelijk vraag ik me natuurlijk af of ik iets verkeerd heb gedaan, zo ben ik dan ook wel weer. Dat zal zich uitwijzen hoe langer/vaker je ermee bezig gaat.

Ik wil hier niet door open deuren, daarom heel kort twee dingen aanstippen die bij mij hier omtrent persoonlijk vragen oproepen. Vrees eigenlijk iets voor een langere discussie, maar doe toch een poging.
Ten eerste is voor mij persoonlijk mijn boekenkast net zo'n weerspiegeling van de ziel, als de spreekwoordelijke 'ogen'. Daarom vind ik het altijd intiem als mensen hier thuis met hun neus voor mijn boekenkasten staan. En andersom. Of ik die beleving naar het internet wil en kan verplaatsen vraag ik mij door LibraryThing af.
Dit raakt aan wat ik al eerder schreef over mijn ambivalentie dingen te delen op het internet en daarmee ook aan het volgende Ding over sociale netwerken, dus kom er vast nog verder op terug.
Net als bij Facebook ('wat ben je aan het doen?') ga ik me dan al gauw afvragen: zal ik eerlijk of zal ik liegen? Hoeveel waarheid moet of kan het zijn?
Uiteraard vind ik het leuk om boekentips uit te wisselen, en tuurlijk is er niks mis met intiem zijn, maar laat het in g'naam een keuze blijven met wie.
Ik zag gelukkig wel dat LibraryThing in deze behoefte voorziet.

Ten tweede kwam bij mij de vraag op hoe het is te delen met mensen die dezelfde smaak hebben als jij. Mis je dan niet juist dat wat je anders nooit gezien, gekocht of geleend had? Of om het populair te zeggen: niet zo 'out of the box'?
Jaja, waarschijnlijk kom je daar pas echt achter als je het ook serieus gebruikt en invult.
Maar laat daar geen misverstand over bestaan: ik hield al van 'dingen', vóór deze 23, en dat zal ook zo blijven. En zeker van de kleine. Daarom Dijkshoorn, Immink (brijante boekjes!) en Perec. En deze laatste in het bijzonder.
Ik wil best delen dat hij een van mijn lievelings is. Door deze post heen heb ik stukjes geplakt uit een van mijn favoriete boeken: 'Ik ben geboren'. Teksten van Perec, uiteenlopend van jeugdherinneringen, over zijn schrijverschap, grappige bespiegelingen over brillen, aantekeningen van de voorwerpen die op zijn werktafel liggen en andere leuke lijstjes (zoals 'Een paar dingen die ik toch echt zou moeten doen voor ik dood ben') en 'Beknopte aantekeningen over het oordeelkundig ordenen van je boeken', waarvan hier dus fragmenten.
Zoals met alles bij Perec wordt het tot in detail beschreven en beperkt hij zich niet tot 'het ordenen' alleen, maar besteedt hij ook ruimschoots aandacht aan 'de ruimte' waarin boeken zich kunnen bevinden, de verschillende plaatsen in die ruimte en de dingen die geen boeken zijn, maar je vaak aantreft in boekenverzamelingen.
Voor wie niet op LibraryThing is overgestapt en zich nog in het 'de Bie stadium' bevindt, is het zeker een aanrader de tekst eens helemaal te lezen.

Als laatste wil ik nog even kwijt dat ik het filmpje van Wim de Bie erg grappig vond, al haalde ik een heel andere boodschap eruit dan de optimistische omschrijving 'LibraryThinger van het eerste uur', nl. het voor mij herkenbare beeld dat je nauwelijks nog aan lezen toekomt als je je verliest in het digitaliseren en ordenen (en inmiddels delen, reviews schrijven, 'liken' etc.) op de computer. Maar goed, het zal 'in the eye of the beholder' zijn.

Ding #17: Ontdek je plekje, Google Maps en Street View

Google Maps: ik stap al jaren niet meer in mijn auto zonder een Google Maps-uitdraai op zak, zeker als ik met de auto naar een nieuwe bestemming moet.
Een maand of twee geleden kwam ik in een situatie waarin de aanschaf van een navigatie-apparaat voor op mijn dashbord een slimme investering leek. Werd er niet vrolijk van. Afgezien van dat het voelde als een beetje vreemdgaan, mogen we blij zijn dat ik er überhaupt nog ben. Dat je met 120 op de snelweg ineens verzocht wordt om te keren of midden op een brug gecommandeerd wordt om 'nu af te slaan', dat zal je met Google Maps mooi niet gebeuren en daarom reis ik sindsdien gezellig met allebei. (Want Maps waarschuwt je van papier dan weer niet voor flitsers en files, wat ik ook niet onverdienstelijk vind.)

Maar goed, afgezien van mijn persoonlijk gebruik gaat het hier vooral om de waarde voor de bibliotheek. Daarom besloot ik in de geest van mijn Google Docs-experiment door te gaan en een gestrand project weer op te pakken.

Al eerder was ik begonnen om voor mijn BAH-werkzaamheden per vrijwilliger hun klanten in kaart te brengen, letterlijk. Omdat ik zelf totaal niet bekend ben in Amstelveen, zeker niet in de buurt van Middenhoven, was het soms knap lastig om snel een klant bij een vrijwilliger onder te brengen, bij wie het handig op de route lag (zeker als er ineens eentje ziek is).
Ik was bij elk adres toch al steeds aangewezen op hulp van Maps, dus dacht: handig als ik dat overzichtelijk en permanent ergens opgeslagen heb.
Maar helaas, in de waan van dag en werk, schiet dat dan verder niet zo op.
Inmiddels weet ik er al wat beter de weg, maar nu we toch met Maps aan de slag moesten, wilde ik graag nog eens een poging wagen. Alleen leek het me handiger, met het oog op de toekomst, dat niet per vrijwilliger in kaart te brengen, maar alle klanten bij elkaar.

Om te voorkomen dat ik straks verantwoordelijk ben voor de nu al in mijn nachtmerries rondspokende 'Boek-aan-Huis-moorden', ga ik ook dit niet openbaar maken.
Hieronder weer een impressie in knipsel-vorm:

Elke vrijwilliger heeft een eigen markeer-vorm en kleur, waarmee al hun klanten op de kaart zijn aangegeven.

In de lijst met adressen staan ook de namen van de klanten (evt. het verzorgingshuis waar soms meerdere zitten) en natuurlijk de bibliotheek aangegeven, zodat ook makkelijk te zien is hoever het is ten opzichte van ons.
Als je de kaart print, volgt daaronder die lijst met namen en adressen, met daarnaast kleine Street View fotootjes, wat handig kan zijn als je voor het eerst die klant bezoekt.

Straks alleen nog delen met het secretariaat ( en/of servicedesk). Met het oog op de sluiting van Middenhoven, en dat dan de BAH-klanten vanuit andere filialen moeten worden voorzien of wellicht worden ondergebracht bij andere vrijwilligers, hoop ik dat ze hier wat aan hebben.
Wat ik hiervoor helemaal super had gevonden, was als ik de kaart had kunnen importeren in mijn BAH-mapje in Google Docs. Heb gezocht, nog niet gevonden. Iemand daar ervaring mee?

Tot slot, om toch even te laten zien dat ik niet te beroerd ben om een kaart te embedden, hier mijn standplaats Middenhoven, waar ik minimaal maandags en woensdags te vinden ben:


Bibliotheek Amstelveen Middenhoven weergeven op een grotere kaart

Ding #16: Mobiel internet

Mobiel internet: een mens kan nu eenmaal niet overal zo onverdeeld enthousiast over zijn als over Google Docs.

Een paar maanden geleden moest ik mijn mobiele abonnement verlengen. Hét moment om je behoeften te heroverwegen.
Voor de hand lag nu uiteraard de uitbreiding met mobiel internet. Niet alleen vanwege de wereld waarin ik nu leef, ook overwoog ik die uitbreiding serieus ter gelegenheid van 23Dingen in 'huis' te halen.
Mijn mini-enquête via Facebook (ja, zo 2.0 ben ik dan ook wel weer), leverde niet het onverdeelde resultaat waarop ik gehoopt had. Wel bracht het mij uiteindelijk tot het volgende, praktische inzicht: als ik thuis ben heb ik het niet nodig, want daar heb ik alle internet-mogelijkheden tot mijn beschikking die ik maar wil. In de auto, op weg naar de bieb meestal, heb ik het niet nodig, want dat is niet alleen strafbaar, ook vind ik het niet van zulk groot belang me daarvoor eventueel te pletter te rijden (iemand anders overigens evenmin). Eenmaal op mijn werk heb ik het niet nodig, want daar staan zo'n 12 pc te loeien met alle internet-mogelijkheden die ik maar wil. Kortom: waarom zou ik? Voor afspraken buiten het werk doe ik hem toch meestal uit of op stil (theater, bios, gezellig praten in café...), dus dat kon de doorslag ook niet geven.

De keuze was gemaakt, dus voor de oefeningen van dit Ding, ben ik afhankelijk van anderen. Ik heb een aantal mensen in mijn omgeving met Iphones en Androids, maar ik weet niet of ik die deze Pinksterdagen nog zal zien. Wel wil ik graag door met mijn inhaalslag rond 'de dingen', dus heb ik alle artikelen grondig gelezen, zal ik naar aanleiding daarvan iets tot een stukkie verwerken en beloof hierbij later bij iemand op zijn Smartphone een aantal apps e.d. te bekijken.
Dat lijstje bestaat uit:
de ebook-lezers Aldiko, Stanza en Classics (enigszins afhankelijk van wie ik waarmee aantref), de bieb-apps iTUD, Los Gatos Public Library, Santa Clara County Library en Worldcat Mobile. De kranten-apps sla ik even over, want dat zal van ze lang-zal-ze-leven niet gauw gebeuren dat ik daarbij overstap van papier naar digitaal, en de museum-apps kwamen tot dusver zo bedroevend uit de bus dat ik die noodzaak ook niet erg voel, maar zal eens kijken bij 'Artcast' en het Graphic Design Museum voor een indruk. Dat stukje erbij over de keuze van het Stedelijk begreep ik geen bal van, maar maakte me wel nieuwsgierig. Ook wat waard.

Verder had ik voorafgaand aan het lezen van de artikelen al een aantal ideeën voor de bibliotheek door mijn hoofd laten schieten (n.a.v. de opdracht), maar die zag ik in de teksten veelal terugkomen: het toegankelijk maken van catalogi, achtergrondinformatie, recensies, e.d.
Ik dacht ook aan een databanken-app, een Al@din-app, e.d.: gerichte en gebundelde informatievoorzieners.
Verder kon ik mij volledig aansluiten bij het verlanglijstje van bieb-apps van Alice Doek, al miste ik de tijdschriften.

Leuk en nuttig om te lezen over de QR/2D barcodes. Even zoeken naar of dat nou precies hetzelfde was, en dat kom je ineens terecht op een site waar je er meteen eentje kan maken.

En dat vond ik leuk, want door daar over te lezen bedacht ik me toepassingen, eerst persoonlijk, bijvoorbeeld om er een achterop je visitekaartje te doen. Zo kan iemand direct je site bekijken, waarvoor het kaartje doorgaans is bedoeld.
Hieruit volgend, voor de bieb, zag ik het voor me nu we net een nieuw logo hebben, dat een stuk kleiner is (iig kan zijn) dan het huidige, dat we op de achterkant van nieuwe passen die er komen, naast het nieuwe logootje een QR-code zetten die je direct voert naar de website of catalogus.

Daarnaast bedacht ik voor de bieb dat je die QR-codes ook zou kunnen gebruiken bijvoorbeeld dat je de huidige 1D barcode voorop het boek kan vervangen met een 2D/QR-code. Even scannen met je mobiel en je wordt bv. meteen doorgeschakeld naar een recensie erover op Literom of naar de site van de auteur.

En er valt vast nog meer te bedenken, maar we moeten door!!

Ding #15: YouTube

Yoehoe, YouTube!



Voor de bibliotheek denk ik dat je YouTube leuk kan gebruiken om instructiefilmpjes, bv. van de zelf-leen-service e.d. te uploaden en op je eigen site te zetten. Daarnaast kan je ook meer persoonlijke of sfeer filmpjes maken per filiaal. Bv. waar je iets kunt vinden specifiek in desbetreffend filiaal, evt. getoond door een personeelslid dat ze daar ook daadwerkelijk kunnen aantreffen. En hopelijk het zo nog iets laagdrempeliger te maken voor de klant. Ik merk ook op Middenhoven dat de klant gecharmeerd is van de persoonlijke aanpak (over het algemeen).
Vimeo kan je hier natuurlijk ook goed voor gebruiken, een betere kwaliteit is misschien wel zo chique.

Ding #14: Instant Messaging: blabla of uhhuh?

Tja... Hoe zal ik het zeggen?

Oma vertelt: ooit was ik heel nieuwsgierig naar het chatten. Iedereen had het er over, maar ik had het nog nooit gedaan. Gelukkig bood iemand aan me het uit te leggen en met me te gaan chatten. Maar ook toen was het al zo dat ik als ik achter mijn computer zit, zo'n 95% van die tijd gewoon aan het werk ben. En ik houd er van dat zo geconcentreerd mogelijk te doen (en daarom haal ik bv. ook mijn email op met een druk op de knop op een moment dat ik zelf wil, i.p.v. me te laten overvallen door opspringende pingels. Kan het iedereen aanraden!). Maar aan rustig doorwerken kwam toen abrupt een einde. Wat had ik een spijt!
Ik heb die vriend uiteraard vriendelijk bedankt voor de inwijding in het 'fenomeen chatten', maar hem laten weten dat ik het zo snel mogelijk ging verwijderen van mijn computer. En dat was nog een hele klus! Dat MSN had zich verdacht hardnekkig in mijn computer genesteld. En ja, ik heb het over een ervaring uit het MSN-tijdperk en het is in ieder geval leerzaam voor me geweest te lezen dat het nu 'Windows Live Messenger' heet - wat natuurlijk ook genoeg zegt over mij - zodat ik weet dat ik dat van mijn nieuwe computer kan gaan gooien. Altijd lekker om te weten dat je iets niet nodig hebt!

Ik zie de chat-functie ook terug op Facebook en daar het onlangs, jaaaaaaaaaren na mijn MSN ervaring, nog maar weer eens geprobeerd. Lieve vriendin, maar we hadden ook kunnen bellen, wat we meestal ook gewoon doen.

Voor de bibliotheek zie ik persoonlijk ook echt geen meerwaarde in het chatten. Behalve voor de inmiddels opgeheven Al@din!
Ik denk namelijk, net als bij het twitteren, dat het heel raar staat naar de klant toe. En Al@din gebeurde, zover ik heb gehoord, in de back-office.
Het lijkt me ook niet helemaal 'fair' naar de klant die wel de moeite neemt om bij jou aan de balie te komen, dat jouw aandacht tegelijk wordt opgeëist door een klant die die moeite niet neemt en jou bv. vanuit z'n luie stoel gaat bechatten om zijn boeken te verlengen, ofzo.
Ik denk dat het de kwaliteit van de dienstverlening niet ten goede komt. Klanten kunnen komen, ons mailen, ons bellen. Dat zou toch voldoende moeten zijn?

Maar goed, misschien ben ik inmiddels een ouderwetse tut. Als ik IM zie, denk ik nog steeds: (o jee) In Memoriam. Maar ik zie al dat het zeker niet meer het eerste is waar Wikipedia aan denkt. En dat geeft toch te denken.

Ding #13: Online kantoortoepassingen

Ik schrijf nu maar gauw een afsluitend stukkie, anders is de kans groot dat ik binnenkort word opgenomen voor mijn nieuwe verslaving: Google Docs. Wat een genot!!

De toepassing was mij reeds bekend, maar ik kende het tot nu toe alleen als 'consument'. Mijn vorige werkgever stuurde hiermee documenten met roosters, uitnodigingen voor afscheidsborrels, berichten over kastekorten e.d., maar het werd niet gebruikt als twee- of meer richtingsverkeer.
Nu zelf ermee aan de slag deed mij helemaal opleven! Dat zal ook komen doordat ik een ouderwetse voorliefde heb voor nuttige dingen op de computer en dit is me er één.
Had niet verwacht dat het zo snel en eenvoudig was documenten uit Word en sheets uit Excel te uploaden. En daarbij dat het zoveel op die programma's lijkt, zodat je er zo aan verder kunt. Het ging zo makkelijk dat ik even het voornemen had voortaan alles in Docs te doen, zelfs mijn boekhouding, maar toen Docs zonder mijn permissie iemand 'to share' én 'Can edit' aan een spreadsheet had toegevoegd, heb ik dat wilde plan nog even laten varen.

Voor de bibliotheek zie ik legio mogelijkheden, zeker omdat we nogal eens op verschillende filialen werkzaam zijn.
Als voorbeeld licht ik er één mogelijkheid uit, waarvan ik vooraf al dacht dat het nuttig zou kunnen zijn en ben dat gaan uitvoeren in Docs, omdat ik dat ook graag in de praktijk zou gebruiken (serieus gebruiken, niet als spel) voor het werk. 23Dingen te gebruiken daarvoor een eerste opzet te maken, leek me niet gek.

Voor BAH, de Bibliotheek aan Huis service op Middenhoven, waar ik verantwoordelijk voor ben, ben ik begonnen gegevens en administratieve zaken omtrent in Docs te zetten. Ik had bijvoorbeeld een heel Excel-overzicht met wie wanneer de boeken krijgt voor het hele jaar en dat zit nu, floep: in Docs. In een volgend tabblad de lijst met vrijwilligers toegevoegd en in gewone documenten de adressenlijst van de klanten en hun pasnummerlijst ge-upload. En dat alles weer in een mapje 'BAH-Middenhoven' opgeborgen.

Zondag vanuit huis een uitnodiging tot 'share' aan Middenhoven gestuurd, en die maandagochtend toen ik er was vrolijk geaccepteerd. Et voila.
Nu heb ik vrijwel alles t/m juni ge-update, alleen nog de laatste gegevens van twee nieuwe klanten toevoegen. Het handige is nu dat je het overal kunt bijwerken tot waar je kan. Geen gedoe meer met usb-stickies enzo!

Omdat ik het te privacy-gevoelig vind al deze informatie te gaan delen op dit blog, doe ik dat niet (met permissie van de coach) en zet ik er als impressie alleen wat knipsels op.
Afgesproken is met het filiaalhoofd dat we er komend werkoverleg aandacht aan zullen besteden, zodat alle desbetreffende collega's er ook gebruik (en genot) van kunnen maken.
Het mooiste zou natuurlijk zijn als je ook tijd had al hun persoonlijke gegevens in te voeren, zoals hun boekvoorkeuren e.d., die nu met pen staan ingevuld op formulieren (en steeds worden doorgekrast, omdat voorkeuren en wensen ook kunnen veranderen), maar ik vrees dat in de praktijk daar weinig tijd voor zal zijn.

Maar deze praktische informatie nu in Docs te hebben lijkt me al grote winst. Stel, dat je eens vanuit een ander filiaal iets wil of moet voor BAH, of je denkt dat je iemand vergeten bent, of een vrijwilliger belt op het laatste moment af: je kan zo bij het schema en alle telefoonnummers om ermee aan de slag te gaan.
Of stel, Middenhoven zou verdwijnen, en de boekenpakketten moeten vanuit andere plekken worden gemaakt of worden verdeeld over filialen..., of stel, dat ik zelf zou verdwijnen, dan zou het toch handig zijn dat je met een druk op de knop de boel overdraagt?
Daarom leg ik straks, als alles helemaal compleet is, nog een linkje 'to share' naar de centrale administratie en daarmee is dan mijn Google Docs experiment compleet.
Alhoewel, ik zou graag nog van iemand horen hoe, en of het mogelijk is dat je van 'owner' kunt veranderen bij een document. Zou ook handig kunnen zijn.

Het enige wat ik jammer vind wat me nog niet gelukt is, is het uploaden van plaatjes. Ik had verwacht dat het net zo simpel zou zijn, en een paar keer geprobeerd, zowel via uploaden, als de 'drag and drop' functie, maar nog zonder resultaat. Krijg steeds 'rejected', 'try again': maar dan nog niet. Ik had graag het BAH-formulier voor huisbezoeken, dat ik als afbeelding heb ingescand, in het mapje erbij gedaan. Maar ja... Wie tips heeft: graag!

Oja, niet dat ik deze toepassing iemand zou aanraden, een leuk filmpje is het wel: