Muziek... Als ik een cd gekocht heb, spreek ik altijd van 'mijn jaarlijkse cd'. Dat is niet helemaaaaal waar, maar om een beeld te geven van wat ik met muziek heb.
Vind het moeilijk iets te schrijven over muziek, want in combinatie met de computer heb ik er weinig mee: ik download nooit muziek, niet alleen omdat ik nog steeds in de veronderstelling leef dat het illegaal is en creatievelingen van hun brood beroof, maar ook omdat ik geen muziek aan wil tijdens het werken, dat vooral aan de computer gebeurt. (Gek eigenlijk: ik was geneigd te zeggen 'achter de computer', want volgens mij zeg je dat normaal gesproken automatisch zo, maar als ik achter de computer zou zitten, zat ik in een donker kastje, van waaruit ik niet eens bij mijn toetsenbord zou kunnen. Dan zou je ook nog kunnen zeggen: nee, we bedoelen eigenlijk het beeldscherm met 'achter de computer zitten', maar als ik achter mijn beeldscherm zou zitten, zat ik klem tussen het zwarte plastic van de achterkant waar niks te lezen valt en de muur waarvoor hij staat. Fascineert me, misschien een kwestie van perspectief, al ik heb nog nooit iemand horen zeggen: als ik voor mijn beeldscherm zit.)
O ja, muziek.
Hoe leuk, een USB-stick! Vaderdag kadootje?
Ik luister alleen naar de radio in de auto, dus ik zou niet gauw gebruik maken van diensten als Last.fm en Spotify. Heb genoten van Dijkshoorns column en vond het daardoor des te leuker om via de 23Dingen account een keer te kunnen kennismaken met Last.fm, zodat je nu weet waar men het dan over heeft. Heb wat muziek opgezocht, maar niet altijd met gewenst resultaat. Het overzicht van sociale muzieknetwerken op 'Digimuziek' vond ik heel handig. Vooral als je er niet bekend mee bent zou je door de bomen het bos niet meer zien.
Op zich vond ik het ook nuttig kennis te nemen van het nieuwe fenomeen Spotify, al vond ik hiervan de discussie op 'Lifehacking' bij de reacties onder het artikel misschien nog het meest interessant. Helaas even verontrustend als interessant. Dat ook geldt voor wat ik las bovenaan het artikel rond de discussie hierover op Bibliotheek 2.0.
Eigenlijk zit ik me hier al een paar dagen over op te winden. Denk steeds, ik zal het wel niet snappen (heb het vraagstuk er waarschijnlijk niet goed genoeg voor gevolgd), maar waarom willen 'wij' steeds dat de rechtenbarrière omtrent muziek wordt opgeheven? Zoals ik dus in menig discussie lees en ook het stukje van Bibliotheek 2.0 begint?
Is er dan niemand die zo denk als - of denkt aan! - Cees, de liedschrijver, die op Lifehacking over Spotify de volgende reactie gaf:
Cees 29 mei 2010 om 16.13u:
Jammer dat er hier ook weer van foute veronderstellingen wordt uitgegaan dat artiesten tevens de rechthebbenden zijn van de songs die ze zingen. Dat is zelfs heel vaak NIET het geval!
Artiesten verdienen hun geld met optreden, artiesten royalty’s, merchandise etc.
Liedschrijvers moeten hun geld verdienen met de royalty’s uit het gebruik van hun liedjes: cd, radio, tv, internet, betaalde downloads, etc.
Die geweldig “doordachte” acties voor het vrijgeven van auteursrecht zijn dus de doodsteek voor de liedschrijvers die niet zelf hun songs uitvoeren…
Wel eens aan gedacht?
Waarop Kees Romkes, auteur van het artikel en pleitbezorger van Spotify de volgende reactie geeft:
@Cees: Nog niet over nagedacht, maar mijn eerste gedachte gaat dan wel naar hoe dat in zoveel branches gaat, waarom aan de handrem trekken als je weet dat dit soort innovaties blijven komen en door gaan ? Waarom niet omarmen en de kansen grijpen om bijv. communities te starten met muzikanten als tekstschrijvers ? Waarom niet meer kennis en talent delen ? Liedjes schrijven zal niet het enige zijn wat je meegekregen hebt en als je echt goed bent val je ook daar op. Het niveau, en dat is mijn mening, van de gemiddelde Nederlandse popmuziek is nou niet om over naar huis te schrijven… Uitwisseling en openheid van die songteksten zou hele mooie nieuwe muziek op kunnen leveren !
Kees had er nog niet over nagedacht. Kees wil wel graag voor niets op de eerste rij zitten (kan er niet eens meer een dubbeltje van af?). Kees wil uitwisseling en openheid. En wat wisselt Kees dan precies uit met Cees? Mag Cees straks elke avond bij Kees komen eten als hij geen droog brood meer verdient? Mag Cees straks in Kees zijn bedje komen slapen, als hij wegens faillissement zijn huis uit is gezet?
Hier komt mijn eufemistische 'verontrustend' vandaan. Het lijkt er op dat Kees goed past in het 'landschap' van onze huidige staatssecretaris van Cultuur, als hij zegt: Liedjes schrijven zal niet het enige zijn wat je meegekregen hebt en als je echt goed bent val je ook daar op.(m.a.w.: als je niet tot de top behoort, ga je maar wat anders doen), maar zo zie ik een kaalgeroofd landschap ontstaan, waarin de boer niet meer wil investeren in zaadjes en water, het alleen nog volplempt met onderhoudsvrije heesters, in wiens schaduw verder niets groeit.
Met deze Zijlstra-mentaliteit zou ik niet graag geassocieerd worden, niet als persoon, niet als bibliotheek. Maar goed, nogmaals, ik zal het misschien niet goed begrijpen aangezien ik niet precies van de hoed en de rand weet, toch maak ik me hier wel druk en zorgen over. Zonder muziek op de achtergrond, dat wel.
Nu wil ik niet (weer) de digitale zuurpruim uithangen, maar sociale netwerken hebben mijn hart nog niet onverdeeld veroverd.
Ik zit op Facebook en LinkedIn, ooit zat ik even op Hyves (laten we het daar niet meer over hebben). Laat ik wel enthousiast beginnen!
LinkedIn vind ik heerlijk: fijn, goed en handig.Ik vind het prettig dat het vrij helder is wat voor soort netwerk het is: zakelijk. Niet super zakelijk, maar je zal er geen vakantiefoto's of priet-praatjes aantreffen. Wel bijvoorbeeld een blokje met de titels van de laatste posts van je blog (iig Wordpress) als je die hebt.
Jammer vind ik het dat er nu in de updates allerlei Twitter-berichten doorheen komen, dat zorgt wat mij betreft voor onnodige ruis. Dat kan uiteraard ook aan mijn soort contacten liggen, maar over het algemeen vind ik dat ze die beter op FB hadden kunnen achterlaten.
Voor bibliotheken zou het nuttig kunnen zijn te linken met collega's (ja, dan toch nog een open deur), maar wat ik een leuke toepassing én leuk voorbeeld om te noemen vind is de LinkedIn Group van het Ondernemend Programma van Amstelland Bibliotheken. Ik ben er onlangs voor uitgenodigd en heb dat graag geaccepteerd. Het is pas in februari dit jaar gestart, dus staat nog wat in de kinderschoenen, maar ik denk een heel goed voorbeeld voor als je meer met LinkedIn wilt doen als instelling of bedrijf. Het goede is ook dat je je hiermee buiten je eigen bieb-ledenbestand laat zien en daardoor kan het indirect ook wervend werken.
De vraag blijft voor mij: wat wil je delen en wat niet? Wat wil je delen met wie? En hoeveel vrienden wil en kan je hebben?
Dat het vrienden maken ‘nog’ eenvoudiger zou gaan dan in het echte leven, volgens Rob z’n stukje, zie en ervaar ik eerder als nadeel dan als voordeel. Je kunt iig je vraagtekens zetten bij deze ‘winst’.
Ook zie ik heus een aantal voordelen van FB, zoals het makkelijk bereiken van een grote groep mensen/bekenden, dingen delen waarvan je denkt dat ze ook voor anderen interessant kunnen zijn (zo kreeg ik via FB deze week een aantal interessante artikelen en reacties te lezen sinds afgelopen vrijdag op de onthutsende berichten in de media omtrent de bezuinigingen op Cultuur) en je kan mensen terugvinden die je uit het oog verloren was (ook leuke mensen!).
Ik vind de ontwikkelingen omtrent FB/sociale media wel heel interessant om te volgen en dat doe ik ook vrij breed, maar ik voel me eerder een beschouwer dan een deelnemer.
Zo las ik nog niet zo lang geleden in HP De Tijd een artikel over de keerzijde: ‘Eenzaam op Facebook’ en heb ik de hele ontwikkeling, met 180graden omslag, van Stine Jensen ten aanzien van FB met veel belangstelling en bewondering gevolgd.
Stine Jensen, niet bepaald op haar achterhoofd gevallen (schrijfster/filosofe/etc.), was eerst (in 2007) nog openlijk ‘hooked aan Facebook’, zoals ze dat zelf zei, maar onlangs, tijdens de Maand van de Filosofie, waarvoor ze ook het essay schreef (over de waarde en intimiteit in tijden van Facebook, Geen Stijl en WikiLeaks), beleefde ze haar coming-out als kritische tegenstander, en doet er inmiddels niet meer aan mee. Wel heeft ze nog een paar tips voor de ‘achterblijvers’:
Ik kan me wel vinden in de argumenten van Jensen en door al dit soort berichten te volgen heb ik het gevoel dat de kentering al heeft ingezet. Steeds meer mensen zijn de hoeveelheid zat en zoeken kleinere, overzichtelijkere wereldjes. ‘Asmallworld’ is daar een voorbeeld van.
Maar dan weg uit de privé-kant van FB. Afgelopen tijd gaf ik schrijfles op de kunstacademie (vandaar ook deze vertraagde posts), waarbij ik aan de 3e jaars les gaf in hoe jezelf en je werk te presenteren, met diverse schrijvende middelen, voor verschillende gelegenheden en doelgroepen. docent: Volgende week gaan we het hebben over hoe jezelf te presenteren in de nieuwe- en sociale media.
student: Wat zijn nieuwe media?
docent: [met stomheid geslagen].
In beide 3e jaars groepen kreeg ik deze zelfde vraag. Als ik eentje niet had zien aankomen bij deze groep jonge mensen van zo 20-24 jaar, dan was het deze wel. Natuurlijk heb ik daarna keurig antwoord gegeven, maar het zette mij wel aan het denken. Ik dacht dat ik te maken had met de vleesgeworden generatie van wat wij, nog voor dat zij geboren waren, hebben betiteld als ‘nieuwe media’. En waarschijnlijk zat het hem daar precies in, schoot me in de auto op de terugweg te binnen: voor hun is het helemaal niet nieuw!
Maar daarbij sloeg me ook de schrik om het hart: ze lezen geen kranten, ze lezen geen vakliteratuur. Alles staat er vol mee, die term is niet meer weg te denken, iedereen die ik ken weet waarover ik het heb, behalve zij! Alles bij elkaar was even verhelderend als bedroevend.
Het is een heel typische generatie, deze grenzeloze generatie, die ik toch nog als jeugd beschouw - voorafgaand als jong volwassenen, daar ben ik een beetje van teruggekomen – maar ik ben mijn idealisme rond ‘de jeugd’ daardoor niet kwijt, om nog even te reageren op coach Hans (reactie Ding#14).
Ik denk dat je deze jonge mensen zeker nog mee of terug kan krijgen naar de bibliotheek, maar het vereist een heel andere aanpak, verdieping in hun denken en wereld.
Tijdens die les over ‘nieuwe- en sociale media viel het me op dat er maar weinig echt bezig zijn met sociale media’ en met de klassikale brainstorm bv. hoe FB in te zetten voor je werk kwam meer weerstand dan ik had verwacht. Ze zijn meer bezig met zichzelf en hun eigen werk. Wat er om hen heen gebeurt lijkt ze een stuk minder te interesseren. Nu kan dit ook typisch voor kunststudenten zijn, maar ook de overvloed aan informatie stond hen tegen, iets heel universeels.
Maar goed, ik ben niet pessimistisch, want als je ze een opdracht geeft er een plan voor te schrijven, komen daar toch verrassend leuke ideeën uit voort!
Wat FB en de bieb betreft: ik begreep niet goed wat Rob bedoelde (bij de uitleg) dat Facebook niet toestaat dat bedrijven of instellingen een FB-pagina hebben, want ik zie ze regelmatig.
En als ik de bieb was zou ik een voorbeeld nemen aan de HEMA: die heeft het superslim voor mekaar! HEMA heeft ’n eigen FB-pagina (eigenlijk zelf twee) en vraagt haar publiek daar om hun meningen en mee te denken over nieuwe producten: hun mes snijdt daar aan meerdere kanten!
En als bieb zou ik het zeker op FB proberen. Als ik kijk naar de home-pagina van MySpace (suggestie uit Rob’s stukje) dan vind ik dat met al die foto’s van tiener-idolen, niet heel representatief.
Hoe belangrijk sociale media echt zullen zijn voor instellingen en bedrijven moet zichzelf, denk ik, nog gaan bewijzen. Alle begin is leuk en interessant, we moeten afwachten wat echt stand houd.
Laat ik jullie achter met een leuk filmpje, als je het al tot hier gebracht hebt (in dat geval: dankjewel&chapeau!).
Niet erg pro-Facebook, maar ja, je raadt het al, gevonden op… Facebook, en die dubbelheid, daar houd ik nou van!
